ナルト 疾風伝 ~ Hero Tomorrow

"Uchiha SASUKE"

-----------------------------------------------------------------------------

วันนี้ได้แค่ยื่นเอกสารในตอนเช้า......
ส่วนตอนบ่ายไม่มีอะไรก็แค่ฝึกวิชาการใช้คาถาไฟแบบอื่น

ตอนยื่นเอกสารของเกะนินเรียงตามลำดับก่อนหลังตามผลคะแนนตอนที่เรียนจบ
ชั้นได้ยื่นเอกสารเป็นคนแรก

เอกสารที่เขียนไปไม่ต้องเอากลับไปแก้อีก
รูป กับ เอกสารประกอบอื่นก็ครบเรียบร้อยแล้ว
เลยใช้เวลาไม่ถึง 2-3 นาทีในการยื่นเป็นเกะนิน

มีคำถามที่ถามตอนที่ยื่นเอกสารด้วย.......
คำถามที่ถามเกี่ยวกับ......ความรู้สึกของชั้น กับ ความต้องการเป็นนินจา

มันเหมือนกับถามชั้นว่า ที่อยากเป็นนินจานี้เพราะเรื่องของ อุจิฮะ ด้วยรึเปล่า?

.
.
.
.

นั่นเป็นเรื่องของชั้นที่ไม่เกี่ยวกับทางพวกเขาซักหน่อยนี่นา...

.
.
.

พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มเรียนสินะ
แบบนี้เมื่อไหรชั้นจะเก่งได้มากกว่านี้ซักทีกัน
ถ้าเอาแต่ค่อยๆเป็นค่อยๆไปแบบนี้แล้วเมื่อไหรชั้นจะเก่งกว่าอิทาจิได้หล่ะ??


ตอนที่เดินออกมาจากห้องตอนที่ยื่นเอกสารเห็น *เจ้านารุโตะ กำลังถ่ายรูปอยู่ตรงชั้นบนด้วย
ทำไมเจ้านั่นถ่ายรูปล่ะ? แถมยังทาหน้าแปลกๆด้วย

แต่ยังไงก็คงไม่ได้เจอเจ้านั่นอีกแล้วอยู่แล้วนี่นะ...หมอนั่นจะยังไงก็ช่างเถอะ

 

-----------------------------------------------------------------------------

มิน - ใช้หลักการจากที่ปกติเวลายื่นเอกสารที่ญี่ปุ่นมักจะทำตามลำดับประมาณที่ว่านั่น

ก็คือยื่นเอกสารข้อมูลตัวเองแล้วก็อาจจะมีการไถ่ถามกันนิดหน่อย
ปกติแล้วการจัดลำดับของการยื่นเอกสารมักมาจากการสมัครก่อนหลัง
แต่ในกรณีของการเลื่อนชั้นแบบนี้น่าจะมาจากคะแนนสอบมากกว่า

เดิมที ซาสึเกะ คิดว่าตัวเองจะได้เปิดเรียนเลยทันที..หลังจากยื่นเอกสาร
เพราะงั้นช่วงบ่ายเลยไปฝึกวิชาเพราะยื่นคนแรกแล้วเสร็จในเวลาไม่เท่าไหร
เพราะงั้นก็จะเหลือเวลาในตอนบ่ายเยอะมากๆ..

ส่วนเรื่องเจอนารุโตะถ่ายรูป ประมาณว่าลองดูว่าที่จริง
ถ้า ซาสึเกะ ทำธุระตัวเองแล้วเดินออกมาถ้าเจอ นารุโตะ กำลังถ่ายรูปตัวเอง
แล้วเตรียมไปยื่นเรื่องตัวเองเหมือนกันก็น่าสนุกดี
นึกถึงตอนที่โตะจะต้องไปยื่นแล้วเจอกับโคโนฮะมารุ ก็แล้วกันถ้างงๆอ่ะ ^^)b

*ส่วนเรื่องที่เรียกชื่อนารุโตะ เอ่อ...
อย่าลืมกันนะว่า ซาสึเกะ และ นารุโตะ เรียกได้ว่าเด็กที่เรียนในชั้นปีเดียวกันมาถึง 6 ปี
และระบบที่ผลัดห้องสลับไปตามสุ่มบ้างคะแนนบ้างของอะเคเดมี่ทำให้
ไม่ว่ายังไงนารุโตะ และ ซาสึเกะ จะต้องรู้จักกันวันหนึ่งใน 6 ปีที่โตมาในหมู่บ้านแคบๆเดียวกัน

หลายคนมักจะคิดถึงแค่ช่วงเวลาที่ เกะ โตะ ร่วมงานภารกิจ แต่มักลืมว่า 2 คนนี้โตมาด้วยกัน
ซาสึเกะ สอบได้คะแนนสูงเสมอ นารุโตะ จะรู้จักแน่ๆ
(ในตอนนึงก็บอกว่า โตะ เองมอง ซาสึเกะ เป็นฮีโร่ตัวเองโดยลึกๆ
และมองเป็นเป้าหมายของตัวเองที่อยากจะเก่งกว่าด้วย)

ส่วน นารุโตะ ชอบทำตัวโดดเด่น และมักสอบได้แย่อยู่บ่อยๆให้หลายๆคนเห็น
และ 2 คนนี้เห็นกันแถวสระน้ำที่สนามเด็กเล่นบ่อยๆมาตลอด
เพราะงั้นจะรู้จักชื่อกันไม่แปลกแล้วนะเราว่า...
ถ้ายังจำไม่ได้อีกเราว่า เกะ ก็ความจำแย่เหมือนกันแหล่ะที่จำไม่ได้เนี่ย
แกแค่พวกที่ไม่ชอบแสดงออกมาแต่เชื่อว่า ซาสึเกะ รู้จักอยู่แล้วหล่ะ

ปล.เขียนอธิบายเผื่อคนที่ดันหลงเข้ามาเจอจากการใช้บริการ Search engine ด้วยเลย

"Uchiha SASUKE" [Chibi]

-----------------------------------------------------------------------------

วันนี้มีเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนึงเดินตามชั้นตั้งแต่เดินออกมาจากห้องเรียนหลังเลิกเรียน
ยัยนั่นต้องการอะไรจากชั้นกัน?

พอชั้นเดินก็เดินตาม พอชั้นหยุดเดินก็หยุดด้วย
แถมยังจ้องชั้นไม่เลิกเลย...รู้สึกน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้สิ

วันนี้เลยถือโอกาสลองใช้วิชานินจา "วิชาคาถาแยกร่าง" ที่ชั้นอ่านเจอในห้องสมุดเมื่อวานก่อน
หลอกให้ยัยนั่นงงแล้วหนีออกไปด้านหลังสวนหลังอะเคเดมี่

ถึงจะใช้ฉุกละหุกอยู่ซักหน่อย..แยกได้แค่ 3 ร่าง แล้วไม่กี่วินาทีก็จริง
แต่ก็ถือว่าทำได้ล่ะนะ

...ก็ได้รู้ว่า ต้องฝึกควบคุมจักระ และ ผสานอินให้มากกว่านี้อีก.....
เวลาใช้คาถานินจาต่างกับตอนใช้อินของวิชาใช้คาถาไฟมากเหมือนกันนะ..

ปีหน้าจะมีการเรียนการสอนเรื่องการใช้คาถานินจาเบื้องต้นยากๆหลายตัว..
ถ้าเริ่มฝึกๆไว้ก่อนก็น่าจะดีเหมือนกัน...

.
.
.

ตอนที่เดินมาที่สวนสาธารณะเห็นเพื่อนๆของเจ้าหมอนั่นกำลังกลับบ้านกันพอดีเลย..
พ่อแม่ของเจ้าพวกนั้นมารับกลับบ้านด้วย...

น่าอิจฉ.... ฟื้ดๆๆ ครืดๆๆ (เสียงขีดฆ่าตัวหนังสือ)

 

บ้าชะมัด ชั้นเขียนอะไรออกมา? นี่ไม่ใช่เวลาแบบนั้นซักหน่อย

ชั้นไม่ได้อ่อนแอแบบนั้นซักหน่อย..ไม่อ่อนแอหรอก
ไม่มีทาง ไม่มีทางเป็นแบบนั้น............

 

ที่ชั้นเหมือนจะเป็นแบบนี้ต้องดูเหมือนคนอ่อนแอแบบนี้......ชั้น...
เพราะหมอนั่นนั่นแหล่ะ...

 

เมื่อไหร ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้จะหายไปกัน?....บ้าที่สุด
อึดอัด ชะมัด...ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกัน?

 

-----------------------------------------------------------------------------

มิน - ซาสึเกะ เริ่มที่จะโตขึ้นบ้างแล้วเล็กน้อย...ทั้งในความคิดและการตัดสินใจ
ตอนนี้ที่เขียนคือเวลาผ่านไปราวๆเกือบหลายเดือน
ซาสึเกะ จะจบเทอมเรียนภาคปีของปีล้างตระกูลแล้ว...

ในตรงส่วนนั้นที่เขียนขีดฆ่า...มันเป็นเหมือนความรู้สึกที่
ที่จริงก็แอบอิจฉาแต่คิดว่าตัวเองไม่ใช่เวลาทำแบบนั้น แล้วก็
คิดว่า ตัวเองโตแล้วประมาณนั้น...ไม่รู้ว่า เราเขียนออกมานี่จะเขียนให้เข้าใจมั้ยน้า?

ในส่วนของวิชาที่ฝึกเราพิจารณาจากที่ว่า น้องเกะใช้คาถาไฟได้แล้ว
เพราะงั้นการเริ่มหัดคาถาอื่นๆน่าจะทำได้แต่ต้องปรับแล้วก็ลองหลายครั้ง

ส่วนในกรณีของเด็กผู้หญิงที่มาตามน้องเกะก็แค่เด็กซักคนที่ชอบซาสึเกะ
เอามาจากตอนที่ พวกซากุระบอกว่าน้องเกะเป็นที่นิยมของสาวๆไง (หัวเราะ)
แต่แหม๋ ซาสึเกะ น่ะไม่ประสาเรื่องพวกนี้หรอก...
ขนาดอายุเข้า 15-16 แกยังดูไม่เข้าใจอะไรเอาซะเล้ย.....
ยิ่งอยากอยากจับเด็กมาสโตก..อ๊ากกก (หัวเราะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไดอารี่พลังวัยรุ่นวันที่สอง ครับพ้ม !

   

 

 

ผมตื่นเช้าเวลา 5.41 หยิบผ้าขนหนูสองผืนเดินเข้าห้องน้ำ  อาบน้ำอุ่นตอนเช้ามันทำให้ผมกระปรี้กระเปร่า!

 

 

พลังวัยรุ่นจะพร้อมก็ต่อเมื่อได้อาบน้ำอุ่นนี่แหละครับ! ผมเปิดน้ำเย็นก่อนแล้วตามด้วยน้ำร้อนเพื่อทำให้น้ำอุ่นพอดีๆ...ฮ่าห์ !  การอาบน้ำอุ่นตอนเช้าก็ดีต่อสุขภาพเหมือนกันนะฮะทุกท่าน อาจารย์ไกสอนผมมาในข้อนี้ โอ้..อาจารย์ช่างเป็นคนที่รักษาสุขภาพและมีน้ำใจจริงๆ

 

 

 หลังจากที่ผมอาบน้ำแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย  ก็มายืนหน้ากระจก นี่แหละ มันทำให้ผมได้เห็นว่า........... ทรงผมของผม...ล้ำยุคจริงๆนะครับ!  อย่างที่อาจารย์ไกบอก ที่เลือกตัดตามอาจารย์นี่ผมคิดไม่ผิดเลยจริงๆ มันดูธรรมชาติและไม่ทำให้ดูรุงรังเกินไป 

 

 

 

 

 

 

โอ้...ศิลปะชัดๆ!  อาจารย์ไกของผมรสนิยมน่าชมเชยจริงจริ๊ง!

 

 

และอีกอย่างนึง ชุดซ้อมรัดรูปแสนสวยที่ผมสวมใส่อยู่ทุกวัน มันทั้งเบาสบายไม่รัดจนเกินไป แถมใส่ง่ายและเหมาะต่อทุกสภาพอากาศ ไม่น่าเชื่อกับสิ่งสวมใส่ชุดนี้ แถมดีไซน์กับสีก็ลงตัว อาจารย์ไกของผมนี่สุดยอดทางแฟชั่นจริงๆ นอกจากจะสวยแล้วยังมีประโยชน์กับการฝึกซ้อมอีกด้วย สุดย๊อดดดดด !  เหมาะกับวัยรุ่นจริงๆ 

 

 

 

 

 

ผมแต่งตัวเสร็จก็ได้เวลาข้าวเช้า อาจารย์ไกเคยพูดไว้ว่าคัพราเม็งไม่มีประโยชน์ แถมให้โทษต่อสุขภาพ ผมเลยเลี่ยงที่จะไม่กินละนะ  แต่นารุโตะคุงละก็ ชอบเหลือเกิน ผมเตือนกี่ครั้งไม่เคยจะฟังเลยครับ เฮ้ออ...

 

 

ผมทานนมและขนมปังในตอนเช้า ให้พออยู่ท้องสำหรับการฝึกช่วงเช้าก็พอครับ ทานมากเกินไปอาจทำให้เป็นโรคอ้วน อาจารย์ไกเคยบอกผมไว้อีกเช่นกัน  อือออ ~~  ช่างเป็นนินจาที่น่ายกย่องจริงๆ อาจารย์ของผ๊มม 

 

 

 

 

 

ไดอารี่ครั้งนี้ผมเขียนก่อนออกจากบ้านครับ เพราะวันนี้ผมอาจไม่ได้กลับบ้านตอนเย็น กลับมาก็อาจดึกเลยละฮะ

 

 

 

 

 

ผมเองไม่อยากนอนดึกต่อด้วย มันจะเสียสุขภาพน่ะครับผม

 

 

 

วันนี้ผมต้องฝึกช่วงกลางคืน

 

 

อาจารย์ไกไม่ได้สั่งไว้หรอกครับ แต่มันเป็นกฎของตัวเอง ! ผมสัญญากับตัวเองว่าทุกวันพฤหัสผมจะต้องฝึกถึง 2 ทุ่ม  เพื่อความก้าวหน้าทางฝีมือและพลังวัยรุ่น ! 

 

 

 

 

ผมจะได้ไล่ตามเนจิทัน ถึงแม้ผมจะฝึกแค่กระบวนท่าก็เถอะ! ยังไงผมก็จะเป็นนินจาที่ยิ่งใหญ่เหมือนอาจารย์ให้ได้  ผมสาบานกับตัวเองอย่างนั้นครับ !! 

 

 

 

เอาละ!  วันนี้ผมก็ขอไปลุยฝึกและทำภารกิจก่อนนะครับไดอารี่

 

 

พลังวัยรุ่นระเบิดแล้วครับ !!!!   

                                                                                                                

 

 

 

 

 ร็อค  ลี  วันพฤหัสบดี  6.53 น.

 

 

 

 

 

 

 

 

/เคียว - บทที่สองที่เขียนครับ ตอนแรกมีปัญหานิดหน่อยเพราะหาไอคอนไม่เจอ  พอเอาลงใหม่ก็ไม่รู้วิธีเอาขึ้นตรงหัวข้อ

เคียวโง่อีกแล้วครับ...ไว้อาลัยกับความโง่ของตัวเองสองวิ    ก็ลองจิ้นเอาเองเกี่ยวกับทรงผมและสไตล์ของลีคุง แหมในเมื่อเหมือนอาจารย์ไกสุดที่รัก ก็ต้องภูมิใจนักหนาอยู่แล้วละครับกับลีคุงคนนี้  น่ารักจริงๆ จิ้นๆมั่วๆเอาครั้งนี้ก็หวังว่าจะเหมือนกับความคิดของลีเองนะครับ เจ้าตัวก็คงภูมิใจกับแฟชั่นสุดเก๋าของตัวเองละนะ (หัวเราะ)      : )

  

 

  

 

                                                    

 

 

 ฮาตาเกะ  คาคาชิ

 15  Oct  2008

 

 

 

 

                                  รู้สึกเดี๋ยวนี้น้ำหนักฉันมันจะเพิ่มขึ้นหรือเปล่าเนี่ย....*กุมขมับ*

 

                  อะไรกัน เป็นไปไมได้....ตอนเช้าก็กินอาหารเช้า กลางวันก็กินอาหารกลางวัน ช่วงบ่ายออกมาทำภารกิจ ตอนเย็นก็กินอาหารเย็น แล้วก็อ่านหนังสือพร้อมกับทานของว่างยามดึก

 

 

                  มันก็ไม่น่าทำให้น้ำหนักขึ้นได้เร็ววันอย่างนี้นี่นา *สติแตก*

 

 

              เดี๋ยวนี้พวกนินจาคนอื่นก็ทักฉันบ่อยๆเกี่ยวกับเรื่องน้ำหนักนี่.... มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้แคลเลอรี่ในตัวฉันมันไม่ย่อยสลายไป...  เอาล่ะ ต้องทำใจเย็นๆ แล้วเปลี่ยนกำหนดการที่ฉันทานอยู่เป็นประจำแล้วหันมาออกกำลังกาย

 

 

                          แหม่ มันก็ไม่เห็นยากอะไร   เอ้า สู้เค้า! ฮาตาเกะ คาคาชิ เราต้องทำได้น่า!

 

                   ว่าแล้วก็ลองทำตารางประจำวันดู...ต่อไปนี้ฉันต้องปฏิบัติตามนี้ล่ะนะ.... อืมมม

 

            เช้า   :    ออกกำลังกาย  -งดมื้อเช้า-

 

           กลางวัน  : ทานมื้อกลางวัน -ออกกำลังกาย- -ทำภารกิจ-

 

          บ่าย    : -ทำภารกิจ- -ฝึก-

 

         เย็น  :  ทำภารกิจ  -ทานมื้อเย็น-

 

                           เอาล่ะ...ที่ผ่านมาเราคงย่อหย่อนเกินไปสินะ    ไม่ควรละเลยการฝึกหรือออกกำลังไปเลยจริงๆน้า.... ที่จริงก็ไม่อยากจะงดมื้อเช้านะเนี่ย แต่เอาเถอะ *ผายมือๆ*

 

                        "ครูคาคาชิ ครูคาคาชิ!!"   อ๋า เสียงนี้.... เจ้านารูโตะนี่นา มาแต่เช้าแบบนี้มีเรื่องอะไรกันนะ *เดินออกไปเปิดประตู*

 

                     "ว่าไง?"  พอเปิดประตูออกไปแล้วก็ไมได้เจอแค่เจ้านารูโตะคนเดียวซะแล้วสิ  ซาอิกับซากุระก็มาด้วยหรือนี่....

                    "เรามาชวนครูไปกินราเม็งร้านอิจิราคุกันน่ะค่ะ" ....พวกเธอ กะจะให้ฉันเลี้ยงล่ะสิ   แล้วนี่ มันก็ยังเช้าอยู่... ในตารางฉันต้องงดมื้อเช้านี่นา

 

                  "โทษทีนะ ฮ่ะ ฮ่ะ....พอดีฉันมีงานต้องทำ พวกเธอสามคนก็ไปกินเถอะ ชวนยามาโตะไปด้วยก็ได้นี่นา"    พอพูดไปแบบนั้นเจ้านารูโตะล่ะหน้ามุ่ยเชียว...

 

                    "ครูคาคาชิล่ะแบบนี้ทู้กกกที!"   น่าๆ... อย่าบ่นน่านารูโตะ *เหงื่อตก*    ในที่สุดเจ้าพวกนั้นก็ยอมไป   ที่จริงก็หิวอยู่หรอกนะ....โทษทีนะพวกเธอ

 

 

 

                *เดินกลับเข้ามาในบ้าน* / *เหลือบมองที่โต๊ะ*  ....  อ๊ะ นั่น ขนมปังกรอบตั้งแต่เมื่อวานนี้นา *จ้อง*

 

 

                 กินแค่ชิ้นเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง *กรุบๆ*

 

 

 

 

 

 

 

                                                                            ฮาตาเกะ คาคาชิ ( ช่วงลดน้ำหนัก )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

--------------------------------

 

 

 

 

โค / สู้เค้านะคัชชี่!!

 

 

 

มาอัพคัชชี่สักทหลังจากห่างหายไปนาน = =" ขอโทษด้วยนะคะ