---------------------------------------------------------------------------------------

 

แด่ท่านจาชิน ขอพระองค์จงสถิตในใจข้าตลอดกาล....

 


แม่งงงงว้อยยยยยยยยยยยยยยย!!!!

 

ไอ้องค์กรเฮงซวยนี่! ใช้ให้ทำนู่นทำนี่อยู่ได้  คนนะเฟ้ยยไม่ใช่ทาส...

 

ใช้ให้จับสัตว์หางมันก็ว่าไปอย่าง...ถึงจะไม่ชอบที่ว่าไม่ให้ฆ่าก็เหอะ  แต่นี่...


‘ฮิดัน นายจงไปเขียนไดอารี่ แล้วคอยสอดแนมหาข้อมูลที่อาจเป็นประโยชน์จากองค์กรเราซะ’งั้นเรอะ!!
นี่ไอ้หัวน๊อตนั่นมันคิดอะไรอยู่วะ!? ก็ได้ยินว่ามันให้เจ้าเดอิดาระกะไอ้เด็กใหม่หัวอมยิ้มทำไปแล้วไม่ใช่รึไง
แล้วตูเนี่ยนะ...เขียนไดอารี่....สอดแนม....จะให้ต้องบอกอีกกี่ทีฟะว่าชั้นไม่ถนัดงานแบบนี้!!
ทำไมไม่ไปสั่งไอ้ตาแดงอิทาจิกะเจ้าฉลามนั่นฟะ!? เห็นพวกมันว่างงานจะตาย วันๆเดินเข้าร้านขนมประจำ ทีตูล่ะโดนคาคุซึลากไปล่าค่าหัวได้ทุกเวลาเป็นเซเว่นอีเลเว่น

 

 แล้วยังบอกอีกว่าจะให้เจ้าเซ๊ตสึมาคอยสอดแนมว่าชั้นเขียนตามที่สั่งมั้ย....


แค่คิดว่าไอ้กาบหอยแครงนั่นมันแอบดูอยู่แถวนี้ก็ขนลุกจะแย่แล้ว นี่ถ้ามันจะสังเกตการณ์แม้ในช่วงเข้าห้องน้ำล่ะ?...... บรื๋อส์~


เฮ้อออ....เหนื่อยใจ ยังดีนะเนี่ย ที่งานนี้ไม่ขัดต่อคำสอนท่านจาชิน


เอ...แล้วไอ้ไดอาร่งไดอารี่นี่ เค้าเขียนกันยังไงฟะ เคยรู้มาว่าก็แค่เขียนๆบอกเหตุการณ์ประจำวัน รึไม่ก็ระบายความรู้สึกใช่มั้ย? งั้นก็ดีเลย  ชั้นจะเขียนด่าไอ้พวกงี่เง่ารอบตัวชั้นให้หมด!


เริ่มจากไอ้หัวหน้ามหาโค-ตะ-ระจะเฮงซวยที่เป็นต้นเหตุให้ตูต้องมานั่งก้มหน้างกๆนี่ก่อนเลย 

 

 

 

ไอ้บ้า!! คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า! แหวะ!  พระเจ้าที่แท้จริงน่ะมีแต่ท่านจาชินเท่านั้นเฟ้ยยย!!!


แล้วชื่อนั่นมันอะไร ‘เพน’เรอะ เท่ห์ตายห่-ล่ะนั่น แล้วยังไอ้รอยเจาะทั่วตัวนั่นอีก มองแว่บแรกยังนึกว่ามันไปฝ่าดงกระบองเพชรที่ไหนมา  คิดจริงๆเรอะว่าทำงั้นแล้วจะเข้าใจความเจ็บปวด ความเจ็บปวดขั้นสูงสุดมันต้องวินาทีก่อนตายต่างหาก ไอ้วินาทีคาบเส้นระหว่างชีวิตริบหรี่กับเงื้อมมือมัจจุราช....แล้วก็ร่างกายที่เย็นลงเรื่อยๆ หัวใจที่เต้นช้าลง...ช้าลง แต่อวัยวะภายในกลับเริ่มบิดเกร็งชักกระตุกเพราะความหวาดกลัวที่ได้ตระหนักในชะตาที่น่าสมเภชของชีวิตบาปหนักอย่างพวกมัน  ท่ามกลางสติที่เริ่มหลุดลอยก่อนที่ความรู้สึกชาด้านเย็นเฉียบจะเข้ามาแทน อ่า คิดแล้วมันช่างสุดยอด......................

 

 กะอีแค่เจาะนู่นนิดนี่หน่อยแล้วมาบอกว่าตัวเองเข้าใจความเจ็บปวด ชริ....ซักวันนึงชั้นจะสาปมันให้ได้ แล้วมันจะได้มารับความเจ็บปวดของจริงร่วมกับชั้น(เริ่มเข้าโหมดเพ้อฝัน)

 

...ว่าแต่ที่เจ้านั่นบอกว่า ‘สำหรับนาย...บางทีได้ระบายอารมณ์โดยไม่ต้องเจ็บตัวบ้างก็น่าจะดีนะ’ มันหมายความว่าไงฟะ?  (เกาหัวแกรกๆ)

 

 

 

แล้วยังเจ้าคาคุซึอีก เฮอะ! เจ็บใจ๊!!! ทำไมชั้นต้องมาเขียนไดอารี่แต่มันไม่ต้องล่ะวะเนี่ย!? แถมไอ้การใช้หางตามมองแบบนั้น ถึงมีผ้าปิดหน้าก็รู้เฟ้ยว่าหัวเราะเยาะอยู่  หนอยยย.....เพราะมันอยู่มาก่อนตรูรึไงฟะ!? ทีพวกเจ้าเดอิมันยังโดนเป็นคู่เลย ยังงี้มันเลือกปฏิบัตินี่หว่า!

 

แล้วนี่ที่ชั้นต้องมานั่งพิมพ์ไดหลังขดหลังแข็งโดยมีเหล่ายุงยกฝูงเป็นเพื่อนแก้เหงานี่ก็ความผิดมันเหมือนกัน  จะมืดอยู่แล้วยังดันทุรังเดินทางต่อ คืนนี้เลยต้องติดแหงกอยู่บนเขา  ก่อกองไฟนอน  น้ำค้างลงหนาวชิบเป๋ง รู้งี้เอาเสื้อติดมาไว้ซักตัวก็ดีหรอก(ขยับเสื้อคลุมให้มิดชิด)  พื้นหินนี่ก็แข็งชะมัดยาดเลย มีแต่ไอ้ตายด้านนั่นเท่านั้นแหละที่นอนหลับลงในที่แบบนี้ วะ! พรุ่งนี้มีหวังเดินไปปวดสะโพกไปแหงๆ  แถมยากันยงกันยุงมันก็ไม่เคยเตรียมเอาไว้บ้างเล้ยยย! จะเดินทางแท้ๆ ไม่พอยังมาจำกัดเงินตูไม่ยอมให้ซื้อของ ‘เกินจำเป็น’ซะอีก  ถามหน่อยเหอะ กะอีแค่กย.15ขวดสองขวด ตัดใจซื้อแล้วหัวใจตั้งห้าดวงของมันจะบิดริ้วๆดิ้นกระตุกๆขาดใจตายเลยเรอะไงวะ!!  !! 
คอยดูสิ พรุ่งนี้ถ้ามันไม่ยอมพักในเมืองอีกชั้นจะบ่นๆๆๆๆและบ่นๆๆต่อด้วยบ่นๆจนมันขี้หูตันไปเลย ฮ่า!

จริงๆนะ  คาคุซึมันไอ้แก่เหนียงยานวัยแรกแย้มฝาโลงแล้วยังเจือกใจน้อยขี้หงุดหงิดอารมณ์ร้อนยังกะวัยรุ่นอีก!  แค่นี้ว่าอุบาทว์แล้วยังไม่พอ มันเล่นงกซะเกลือเรียกพ่อขนาดนั้น  ไอ้ชั้นล่ะเกลียดคนที่ฆ่าคนเพราะเงินที่สุดเลย  อย่างมันจะสวดภาวนาขออภัยท่านจาชินจนมือหักก็ไม่มีผล รับรองว่าตายไปล่ะก็ตกนรกตลอดสิบชาติสถานเดียว

 

หืมมมม แต่ถึงยังไงเจ้านั่นมันก็ช่วยเย็บแขนเย็บขาให้ชั้นบ่อยๆนี่นะ เฮอะ! เอาเป็นว่าจะช่วยสวดภาวนาให้ละกัน  เผื่อจะลดโทษตกนรกให้มันได้ซักวันสองวัน....

 

แล้วไอ้สัตว์หางเวรพวกนี้นี่ทำมั๊ยยยยมันหาตัวยากนักฟะ จนป่านนี้แล้วยังจับไม่ได้ซักตัว จนคู่อื่นมันได้กันหมดแล้ว กลายเป็นว่าตรูกะเจ้าคาคุซึล้าหลังกว่าเพื่อนเลย....น่าขายหน้าจริงๆ  นี่ก็เพราะเจ้าคาคุซึนั่นแหละ! งกจนได้เรื่อง มัวแต่ล่าค่าหัว!

 

เออ...แต่ช่างมันเถอะ คู่เจ้าฉลามวีเซิลมันก็ยังจับไม่ได้ซักกะตัวพอกัน ยังไงไอ้หน้าปลานั่นมันก็มาถากถางชั้นไม่ได้หรอก ฮ่า!

 

 

 

โอ๊ะ! ไปๆมาๆก็เขียนได้เยอะเหมือนกันแฮะ สงสัยถ้ามีเรื่องบ่นอีกมาเขียนไอ้ไดอารี่นี่ก็ไม่เลวนะเนี่ย    งั้นสุดท้ายขอทำพิธีก่อนนอนละกัน  หึหึ (คว้าเคียวขึ้นมา) ฉึกกกกกก!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 


---------------------------------

อ่า...เสร็จซะที ไม่ชินกะระบบเลยวุ้ย...
แถมการพยายามทำตัวเหมือนมีประจำเดือนตลอดนี่มันเหนื่อยชะมัด
แต่ก็สนุกดีนะ...ถ้าใครเห็นว่าภาษามันหยาบคายไปหน่อยก็ขอโทษด้วยละกันค่ะ
ไม่รู้ว่าเขียนได้โอเคแล้วรึยังนะ?แต่ก็เอาเหอะ

ปล.เสียงคุณมินน่ารักจัง จุ๊บๆ *3*

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

55 เป็นฮิได้เหมาะดีจริง บ่นซะ...แต่ว่าน่ารักดีอ่ะ

#6 By (125.25.209.143) on 2008-09-13 09:44

โอ้ย พี่มินแย่แล้วเอ็มไบร์สโดนแฮค
เดอิดาระ: เฮ้ย! หงุดหงิดก้อย่ามาระรานพวกฉันสิฟะ! ไม่ใช่ว่าไอ้หน้าแก่หมื่นปีของนายมันแอบงุบงิบ
ไม่ยอมเขียนเองหรอกนะ เพราะคำสั่งมันมาให้เขียนกันทุกคนโว้ยยย อืมม์!

ก่อนอื่นขอด่าก่อนเลย อืมม์ อ่านไดแกแล้วมันเหนื่อยชิบหาย เค้าให้มาเขียนรายงานภารกิจ
ประจำวันเฟ้ย นี่แกเล่นบ่นอย่างเดียวเสีย1หน้าเต็มๆแบบนี้ว่างงานรึไงหา?! จับสัตว์หางได้สักตัว
รึยัง? (/ ว่าแต่เค้าแกเองก้แหกปากน้ำท่วมทุ่งเหมือนกันไม่ใช่เรอะเดอิจัง...)
ถ้านายไม่หัดพูดให้มันน้อยกว่านี้หน่อย กลับมาคราวหน้าฉันจะเอากย.15 ยัดใส่ปากแกให้เป็นของขวัญ
ปลอบใจแล้วกันนะ อืมม์

โอโรจิมารุ: แสงอุษานับวันยิ่งแย่ลงนะ เดี๋ยวนี้ไม่รู้จักเอาใจลูกน้องเลย สวัสดิการไม่ดีสิ
ถึงต้องไปนอนกลางป่ากลางดอยให้ยุงหามแบบนั้น หึ.. มาอยู่กับฉันเอาไหม เด็กเก่งๆอย่าง
เธอ ต้องอยู่ในที่ดีๆ อากาศอบอุ่น ที่นอนนุ่มๆ รับรองว่าได้ค่าจ้างคุ้มเหนื่อยแน่ๆ ยังไงก้...
อย่าลืมเอากลับไปคิดดูล่ะ หึๆ...


me/เด็กผมขาวสเป็กโอโรจิสินะ ขืนไปอยู่ด้วยระวังจะได้เจ็บสะโพกบนที่นอนนุ่มๆนะฮิดัน=v="
คราวหน้าถ้าออกไปบุกป่าฝ่าดงอีกคงได้ซื้อ "กง. กันงู" มาทาแทนกย.ซะละมั้ง 5555+
กริ๊ดดดด cry ในที่สุดคุณยัคกี้ก็ตกลงปลงใจมาเขียนแล้วเหรอคะ(??)

ฮิดันคุงน่ารักจริงๆเลย ช่างเรียกแสงแต่ละคนได้มีเอกลักษณ์โดดเด่นสุดๆ(กร๊าก)อ่านไปก็ขำไป

เรื่องภาษาถ้าเป็นการใช้เพื่อรับบทตัวละครยังไงเราก็ว่าไม่หยาบคะแต่ต่อให้พิมพ์แบบไม่ได้แคสบทเราก็ยังเฉยๆอยู่ดี(อ้าว..หยาบคายรึนิสัยเรา)sad smile

ปล.ตอนคุณยัคกี้โทรมาเราก็นั่งอยู่ข้างๆมินๆนะ..พยายามส่งสัญญาณ "เซย์ไฮ" ใส่โทรศัพท์ด้วยพลังจิตopen-mounthed smile

#3 By tonarino on 2008-09-10 09:17

โทบิ / โอ้ มีคนมาเขียนเพิ่มด้วยดีจังนะครับ *นั่งจิบชา* ต่อไปก็มาพยายามด้วยกันนะครับ! *โบกมือหยอยๆ*

คาคาชิ / คนของอาคาซึกิอย่างนั้นเรอะ...

โทบิ / ^ ห่ะ....อ๋า!!! คนของอาคาซึกิอย่างนั้นเหรอครับเนี่ยยย!! เอ๋ เอ๋!? ฮิดันซัง!? ว้า ผมเนี่ยเสียมารยาทจังเลยน้า แหะๆ....*เกาหัว*

ไม่เป็นไรหรอกครับฮิดันซัง...ถึงยุงจะไต่ไรจะตอมแค่ไหน ยังสู้ผมที่โดนระเบิดโป้งป้าง ต้องคอยระวังทุกเสี้ยววินาทีไม่ได้หรอกครับ...

ชะตากรรมคนเรามันก็คล้ายๆกันนะครับเนี่ยยย!


----------

โค / *วิ่งสครีมรอบบ้าน* อา น่ารักจังเลย...

‘สำหรับนาย...บางทีได้ระบายอารมณ์โดยไม่ต้องเจ็บตัวบ้างก็น่าจะดีนะ’

พะ....พรืดดดด *เอามือปิดจมูก* มะ..หมายความว่ายังไงกันนะ...นะ นั่นสิ....อา ( *โดนตบออกนอกไดไป* )



#2 By kno21 on 2008-09-09 15:51

คิบะ(วัยใส): เหวอ......หมอนี่ท่าทางน่ากลัวไม่เบาเลย..
ว่ามั้ย? เนอะ..อากามารุ(ตัวสั่นนิดๆ)
อากามารุ(แอบเนียนเป็น): บ๊อกๆๆ (แปล - นั่นสิๆ เจ้าหมอนี่น่ากลัวชะมัดกลิ่นเลือดหึ่งเลยง่ะ)

ซุย : นายก็เป็นพวกนั้นสินะ.....
ถ้าชั้นคอยอ่านเรื่องของนายท่าว่าจะได้รู้ที่มาที่ไปของเจ้าดาบฉลามแน่...(หัวเราะคิกคักทำท่าทางถูกใจ)

ซาสึเกะ (ชิปปู&คิดในใจอีกแล้ว) : (...อิทาจิไม่ค่อยทำงานอย่างงั้นเหรอ?...ไม่สิเราก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้านั่นชอบกินของหวานนี่นา.....หรือเราไปตามหาที่ร้านเดิมๆจะเจออิทาจิได้กันนะ?..(ทำท่าเอาจริงเอาจัง))

มิน : cry cry (กรี๊ดกร๊าด~ ฮิดันจังๆๆๆ)
ดีใจแฮะ...เม้นต์แรก!! เราว่าบ่นแบบนี้หล่ะ ฮิดัน (หัวเราะ)
ออกภาษาแบบนี้เราว่าไม่หยาบหรอก...
ก็เราเป็นตัวละครนั้นๆนี่คะ double wink

ดีใจจังเลยมีคนในนี้เพิ่มเยอะแยะเลย...cry
เขียนกันเจ๋งๆทั้งนั้นเลยด้วย...
แต่เด็กเรามันไม่ค่อยสัมพันธ์กับใครเขาเล้ย~ เม้นต์ทีแกคงเอาแต่คิดในใจอย่างเดียะ sad smile

เอ่อ...ตอนที่เรารับโทรศัพท์ทำให้ตกใจรึเปล่าคะ? sad smile
ตอนแรกเรานึกว่าที่ทำงานใหม่โทรมาอ่ะค่ะ...
กะไม่ทำแล้วเลยทำเสียงดุเดือดไปหน่อย (แหะๆ)

เดี๋ยวลองตามหาคนเพิ่มอีกดีกว่า....จะได้เล่นกันสนุกๆ
ปล.ถ้ายากิมีคนรู้จักที่สนใจเล่น หรือมองใครเอาไว้บอกต่อกันได้นะค้า~cry